مرزپیما
زبان فارسی یکی از چهار زبان کلاسیک جهان
تاريخ نگارش : ۲۷ شهريور ۱٣۹۰

این مطلب را به شبکه‌ی خود ارسال کنید:     بالاترین balatarin     دنباله donbaleh     yahoo Yahoo     delicious Delicious     facebook Facebook     twitter Twitter     google Google    

یکصد و سی سال پیش در چنین روزی
زبان فارسی یکی از چهار زبان کلاسیک جهان شد
 

نگار پاکدل

 
زبان‌شناسان اروپایی بیش از یکصدو سی سال پیش، درست هم‌زمان با ۲۶ شهریورماه،(برابر با زمان پادشاهی ناصرالدین‌شاه ۱۷ سپتامبر ۱۸۷۲) در پایان نشست سه روزه خود در شهر برلین پس از بررسی و کاوش چهار زبان را زبان‌های کلاسیک دانستند، که این ۴ زبان سانسکریت، یونانی، لاتین و فارسی بودند. در این نشست، زبان‌های هند ـ اروپایی مورد بررسی قرار گرفته بود. این نشست، زبان فارسی را از نظر کلاسیک، دومین زبان (پس از زبان یونانی) نامید.
زبان فارسی از لحاظ دیر‌پایی، یک سده از لاتین و ۱۲ سده از زبان انگلیسی جلوتر است. در همین نشست، زبان اوستایی شاخه‌ی بدون گوینده زبان فارسی، خوانده شد.
حال چه ویژگی هایی یک زبان را در ردیف زبان‌های کلاسیک جای می دهد: نخست باستانی باشد. دوم از دیدگاه ادبی و چامه‌سرایی بسیار توانگر باشد. سوم در ازای بیش از هزار سال زندگی خود دگرگونی های اندکی در واژه‌های آن پدید آمده باشد. البته هیچ زبانی در گذر زمان از دگرگونی ها در امان نبوده است ولی هرچه این دگرگونی ها کمتر باشد، آن زبان کلاسیک‌تر است و پایداری بیشتری دارد. زبان ایرانیان اینک همان است که فردوسی و حافظ به آن(زبان) شعر گفته‌اند؛ همان واژه‌ها، عبارات و دستور زبان را دارد. در نشست برلین، زبان‌شناسان پذیرفتندکه ادبیات فارسی در قرون وسطی در صدر(پیشگاه) ادبیات دیگر ملت‌‌ها بوده و ایران در آن سده‌ها بیش از هر ملت دیگری سراینده، نویسنده و اندیشمند‌(حکیم = فیلسوف) داشته‌ است. در نشست‌های سال‌های ۱۹۲۲ و۱۹۳۶، جایگاه زبان فارسی (مرتبه دوم) در میان زبان‌های باستانی و کلاسیک هند و اروپایی بار دیگر تایید شد.

یاری نامه: تارنمای انوشیروان کیهانی زاده 
 





www.nevisandegan.net